Een nieuwe uitdaging!

Na weken rondtrekken in Australië, dagen vertoeven in Shanghai en inmiddels weer allerlei tripjes naar andere mooie Europese en Noord-Afrikaanse bestemmingen, is het tijd voor een nieuwe uitdaging: mijn eigen bedrijf! Komende tijd is mijn standplaats Leeuwarden, vanwaar ik - sinds 1 april officieel als zelfstandig ondernemer - allerlei journalistieke avonturen zal beleven.

Benieuwd naar mijn verhalen? Voel je vrij om rond te neuzen op mijn site doortjevdmolen.wordpress.com. Hier staat alvast een klein deel van mijn portfolio. Andere (ingekorte) verhalen probeer ik zo snel mogelijk online te zetten. Feedback is altijd welkom, dus voel je vrij om een berichtje achter te laten. Ook als je denkt een goed idee te hebben voor een mooi artikel.

Recente artikelen
'Ik raakte geboeid door de zee'
‘Veel studenten leven in crematorium'
Joop Mulder: ‘Het is een unicum dat ik dit doe'
‘Maatschappelijke betrokkenheid advocaten laag'

Nu zie ik jullie denken: 'gaat ze niet meer op reis dan?' Tuurlijk wel! Want het bloed kruipt altijd waar het niet gaan kan. De nieuwste, wilde plannen gaan naar Azië - naar India om precies te zijn. Of naar Argentina, Zuid-Amerika. Maar of die dromen binnenkort uitgevoerd gaan worden, blijft nog even onzeker; want elk begin is moeilijk. Zo ook die van een beginnend freelance journalist. Mais: je ne me quitte pas.

Veel liefs,
Doortje

Volledig ongevraagd spam ik jullie mailbox met dit bericht. Laat me even weten via een reply als dit ongewenst is.

I'm back!

Het leven is zelfs in sprookjes niet rooskleurig
maar gelukkig loopt het allemaal goed af *

Iedereen weet, lieve kijkbuiskinderen: sommige ervaringen breken je, anderen maken je. Beide zijn op mijn pad gekomen in een korte periode. Achteraf - en ik zeg dit niet omdat ik iemand het eerste ooit toewens - was dit een prachtig vertrekpunt voor allerlei nieuwe ervaringen. Alleen al het feit dat ik er achter kwam dat mijn vrienden ook oprecht en met trots vrienden genoemd kunnen worden. Iets waar ik ze ontzettend dankbaar voor ben; ditzelfde geldt natuurlijk voor di mamma e papa. Het is misschien een beetje klef, ja. Maar zonder deze mensen, en alle dieren in het ganse dierenbos, zou ik nooit de reis gemaakt kunnen hebben die in eerste instantie gepland stond voor drie maanden. Even een omschakeling - korter, een land minder en alleen - maar o zo de moeite waard! Ik heb zulke verschrikkelijk gekke, spannende, verrassende, leuke dingen meegemaakt en zoveel lieve, grappige, stoere, mooie mensen ontmoet. Dit had ik nooit willen inruilen tegen het voorgaande.

Intussen echter lieve kijkeraartjes, heb ik meer dan ooit ontdekt dat ik behoorlijk sterk in mijn schoenen sta. Maar nog meer heb ik ontdekt dat de wereld het mooiste plekje op deze aarde is. En, misschien nog wel veel belangrijker, dat er nog veel meer te ontdekken valt! Het vuur genaamd travels is definitief aangewakkerd. Het lijstje met ‘nog te bezoeken plaatsen' gaat ingewilligd worden, al doe ik er 80 jaar over (en dan nog heb ik waarschijnlijk te weinig tijd én geld), zoef zoef. De herinneringen aan de afgelopen weken zijn onuitwisbaar - met het regenwoud, het snorkelen, de kampeersafari, het surfen en toppers Sydney en Shanghai als persoonlijke hoogtepunten - samen met al de spontane mensen die ik ontmoet heb. Waarvan ik met veel gelukkig nog steeds contact heb!

Maar voorlopig is het eerst tijd om mijn studie af te ronden. Ja echt! En blijft het altijd tijd om door te gaan met reizen - Praag staat alweer in de planning met groot Europa-reiziger Rox, zeer waarschijnlijk gevolgd door Oerol en Spanje. Want lieve kijkbuiskinderen, reizen is verslavend en de vakantiekriebels komen altijd weer terug! Bovendien is er nog een aantal dingen die ik echt graag wil doen, zoals vrijwilligerswerk in Franstalig Afrika en natuurlijk wonen in mijn favoriete stadje Parijs. Al is het maar voor eventjes.

Het reizen alleen kan ik echt iedereen aanraden! Zeker in Australië, want je ontmoet daardoor zoveel interessante mensen en je reist nooit alleen, als je tenminste open staat voor een praatje met iemand anders. Too easy, zoals de Australiërs zeggen, want ik denk dat bijna de helft van alle backpackers alleen reist. En weet, ja het zo-zal-doortje-zich-niet-vervelen-in-het-vliegtuig-naar-australie-boekje* en Psychologie Magazine hebben mij verteld, dat je meer tevreden wordt als je je geld uitgeeft aan ervaringen zoals een reis of een bioscoopkaartje, in plaats van een nieuw horloge of een nieuwe bank. Dus mensen, boeken die reis! Verklaring: ervaringen maker gelukkiger omdat ze interessante gespreksstof vormen en omdat je er naderhand met (toevoeging van Doortje: heel veel) plezier op terug kunt kijken. Ik ga voor dit laatste!

Shanghai

Alleen al die paar dagen in Shanghai waren zó de moeite waard! De stad is ontzettend interessant, met een mix van ultra moderne skyscrapers, traditioneel Chinese wijken en weelderige, oud Franse gebouwen. Daarnaast zijn de mensen erg vriendelijk, is het eten onvoorstelbaar jumm (hè Maris) en is het ook wel grappig om eens 96 uur in je leven constant aangestaard te worden - door mannen en vrouwen - want in sommige delen van de stad was ik af en toe de enige westerling. Gevolg: mannetjes die soms even gezellig naast me kwamen staan op straat en dan weer vrolijk verder liepen. En ja, de mannen spugen op straat en de mensen dringen voor in de rij, maar dat is een cultuurverschil waar ik maar geduldig rekening mee moet houden. China is zeker een land dat de moeite waard is om nog eens te bezoeken! Maar hoe, wie, wat en wanneer?

Of ik soms het gevoel heb of dit allemaal wel echt was? Ja. Misschien word ik straks wakker als Alice in Wonderland en bleek het allemaal een droom... Maar dan wel een verdomd goede! Tot slot iedereen natuurlijk super bedankt voor al jullie reacties. Fijn dat jullie al bloggend, krabbelend, wallend, sms'end, mailend en postend zo meegeleefd hebben! Merci. Daarom voor nu heel veel liefs van een niet meer jetlaggend en bevriezend meiske. En, straks maar lekker knus naar jullie warme nestjes en denk er om, oogjes dicht en snaveltjes toe. Slaap lekker!

Dikke kus van Doortje! uit het inmiddels zonnige Dutchland

* uit: Stamppot voor iedereen van Halil Gürhet / het zo-zal-doortje-zich-niet-vervelen-in-het-vliegtuig-naar-australie-boekje van mejuffrouw Roxanne Michelle Koenis, geboren 21 juni 1986 te Amsterdam. PS: ik had alle quizvragen goed! Hihi. xx

Catching the waves

Lig uitgestrekt op je board. Voeten 10 cm voor de achterkant en druk je tenen tegen het materiaal. En dan is het wachten... Met je hoofd in een bocht van 180 graden check je de golven achter je; totdat je een mooie ziet die het waard is om op te surfen. Daar komt ie! Met grote slagen peddel je zo snel als je kan richting het strand om snelheid te maken. En peddel 'not like a chicken', want anders heb je niet genoeg vaart. Dan voel je het plotseling: het sensationele gevoel van een golf die onder je bord kruipt. Maar staan is nu nog te vroeg. Nog vier stevige slagen met je armen en dan kruip je snel, maar gebalanceerd op je bord. Totdat je je evenwicht vindt met je voeten horizontaal gespreid over je board en je armen voor je in de lucht. Ik sta! En ik ga! Meteen de eerste keer is het raak. Trots dat het de eerste keer meteen gelukt is en met een adrealine kick van plezier, glijd ik over de golven. Totdat de golf 'uitgerold' is en ik van mijn board moet springen, omdat ik anders kopje onder ga.

Woohoo! Wat een gevoel van vrijheid; zelfs nog meer dan skien op verse sneeuw. Het voelt zo ontzettend lekker als je over de golven glijdt en je je bord onder controle hebt. Het is moeilijk om te beschrijven wat je voelt op het moment dat je met je board de golven beheerst en hun kracht gebruikt om je voort te bewegen. Sensationeel. Het is als de snelheid die je voelt als je met een rotvaart van een hele stijle waterglijbaan afsroetst. Alleen het gevoel mist dat je het water kan beheersen met wat eigenlijk een simpele plank is, en dat besef is misschien wel de grootste kick. Waar ik dit gedaan heb? De eerste keer bij een strandje just outside Byron Bay. Een heerlijk stadje trouwens! Je kan hier gemakkelijk een week blijven. Zeker in de Bed & Breakfast waar wij - Ann-Cathrine (Zwitserland) en ik - verbleven: the Middle Reef Beach House. Voelde weer even als thuis, zeker omdat Ann en ik hebben dezelfde smaak met eten en we een paar avonden heerlijk gekookt hebben, echt genieten! Jammm.

De tweede keer dat ik ging surfen was in een Surf Camp, waar de Oz Experience bus ons gebracht heeft (was inclusief in onze busticket). Dit keer was het surfen erg pittig: de golven waren een stuk hoger en sterker, wat het moeilijk maakte voor ons beginners om goed de controle over ons board te hebben. Maar ook hier lukte het een paar keer om de golven te bedwingen. Ruig was het wel: nadat ik een aantal keer flink kopje onder was gegaan (met water in mijn oren en neus), met het board tegen mijn hoofd gekletst en in mijn buik, en nadat ik mijn enkel dubbel verstuikt had - de eerste dag ook al een keer - besloot ik dat het tijd was om lekker op mijn board te gaan liggen in de zon. Zucht. Wat ook erg prettig is hier verder in het zuiden, omdat het niet meer zo bloody hot is. Maar... deze dame houdt wel van veiligheid. Braaf smeer ik mezelf een paar keer per dag in met sunblock - ja geen zonnecreme, maar dikke vette sunblock - factor 30. Huidkanker staat namelijk niet op mijn 'to do list' en het risico is erg groot hier doordat het gat in de ozonlaag het grootst is down under. Zo, een beetje achtergrondinfo kan ook geen kwaad ;-) Maar voordat ik in Surf Camp - met de prachtige country avond - en Byron Bay was, waren er natuurlijk alweer een flink aantal dagen voorbij gegaan.

Wat vooraf ging
Fraser Island! Drie dagen lang scheuren met een 4x4 op het grootste zandeiland ter wereld. Wat een lol. Met 60 km/pu over het strand, heerlijk langs de zee. Af en toe flink afremmen, omdat er opeens een beekje stroomt van het 'binnenland' en we niet de onderkant van de auto willen vernielen met het zoute water. Daarna hobbel de bobbel door het regenwouden, wat ook erg indrukwekkend was. De eerste nacht hebben we geslapen op een Camp Site, de tweede nacht in de wildernis aan het strand. Het weer was de middelste dag wat shittig, maar de uitzichten - vooral het mooie blauwe meer Mckenzie en Indian Head - waren erg mooi. Zeker een aanrader om naar dit World Heritage listed eiland te gaan, dat trouwens nog steeds in handen van de aboriginals is. De dagen erna naar Noosa, waar ik Ovie (Engeland) weer ontmoet heb. Noosa is een leuk stadje voor vooral de 'welgestelden', waar Nicole Kidman ook een huis schijnt te hebben. Samen met Verena (Duitsland) en de Engelsen lekker gerelaxt, gefietst (wat best eng is tussen de hard rijdende auto's, zonder fietspaden en rijdend aan de linkerkant, wierd), naar het strand geweest en de pub. Brisbane was de volgende stop. Een grote stad die verder niet heel bijzonder is - zoals mijn grote liefde Sydney, haha. Daarom ben ik 1 nachtje gebleven in deze stad, om in Byron Bay Ann-Cathrine (Zwitserland) weer te ontmoeten! Byron was heerlijk. En nu, terug in Sydney...

Good to be back! Maandag naar Bondi Beach geweest, waar we Daniela (Zwitserland) weer ontmoet hebben en de Italiaan Mattia en de Duitser Pierre. 's Avonds uiteten geweest en naar de Opera House Bar. Dinsdag lekker rond gewandeld en geshopt (o.a. souveniers, oeoeoeoe) en woensdag naar de Blue Mountains, wat erg leuk was. Bijvoorbeeld door het ritje in de stijlste trein ter wereld. Lees: we gingen bijna verticaal omhoog! Donderdag zijn we overdag met Daniela en Pierre naar de Zoo geweest - met een mooi uitzicht over de stad - en 's avonds zijn Ann en ik naar het Opera Huis geweest!! Cooooooool! We hadden de beste plaatsen - balkon, eerste rij, middelste stoelen - voor $50 (30 euro) in plaats van $240 (130 euro). Stoer he! De voorstelling van Verdi: A Masked Ball was erg mooi. Daarna tot diep in de nacht gedanst in de bar. Haha, mooi contrast he! Vandaag (vrijdag) lekker gerelaxt in het havenpark en vanavond zijn we naar een Movie Room geweest. Waar je liggend, heerlijk tussen grote kussens naar de film kijkt. Daarna goed Indiaans gegeten bij het bijbehorende restaurant. Vandaag moest ik verder last minute nog een nieuw vliegticket naar Melbourne kopen, omdat bijna alle ho(s)tels volgeboekt zijn vanwege de start van het Grand Prix seizoen en ik weiger om twee nachten minimaal $320 (180 euro) te betalen. Dus nu vlieg ik maandag naar Melbourne waar ik tot dinsdag verblijf en dan... Shanghai! Can't wait ;-)

Tot snel lieverds! Probeer snel weer een verhaaltje of wat foto's online te zetten.

Love you,

Dikke kus Doortje

Parelwitte stranden

Groen, blauw, paars, roze, geel. Zilver met donkergrijze streepjes, bijna helemaal geel of alle kleuren van de regenboog. Wat een kleuren, wat een combinaties en wat veel verschillende soorten vissen. Als ik heel stil in het water blijf dobberen schaart zich een hele grote groep vissen om mij heen, zo ver als ik kan zien (+- 5 meter). Wat zijn ze prachtig mooi; vooral als hun lijfje schittert door de zonnestralen in het water. Nieuwsgierig als ze zijn, zwemt er ook een aantal visjes recht op mij af en schieten er links en rechts een aantal langs mijn duikbril. Een andere vis heeft besloten dat mijn knie - verpakt in een surfpak vanwege de dodelijke kwallen hier - toch wel een heel aangenaam hapje lijkt. Zelf vind ik dat wat minder aangenaam en besluit verder te zwemmen.

Langzaam trappel ik verder met mijn flippers in het water. Op het moment dat ik bang word het dansende koraal onder mij te raken, zwem ik verder met alleen mijn armen. Wat heel makkelijk gaat doordat ik een grote drijvende 'noodle' onder mijn oksels klem. Langs mij schieten nog steeds de divers gekleurde visjes en zorgen ervoor dat ik niet kan bedenken welke ik nu het mooiste vind. Totdat een halve meter grote maanvis onder mij zie zwemmen. Zachtjes eet ie van het koraal in de zee, wat een heel grappig geluid oplevert. Je kunt het misschien een beetje vergelijken met het zachtjes krassen met een steentje op de stoep. De maanvis is erg mooi met zijn verschillende kleuren, maar ook indrukwekkend vanwege zijn omvang.

Nog indrukwekkender qua omvang is de wrasse die ik zie, omdat alle kleine visjes allemaal plotseling snel mijn kant op zwemmen. Met een lengte van dik 1 meter, een stevig zwarte kleur en een breedte van ongeveer 40 centimeter, weer ik niet of ik bang moet zijn voor dit 'monster' of dat ie een vrij aparte verschijning is tussen de kleine, bont gekleurde visjes. Ik besluit dit laatste en probeer als een gek dit snelle beest te volgen. Maar hij is te snel en verdwijnt uit het zicht.

Net als ik denk dat dat ik een nieuw exemplaar voor me heb, moet ik even drie keer knipperen... Heel langzaam - relaxt zou je bijna zeggen - komt een groot groen dier mijn kant op zwemmen. Sierlijk, maar ook een beetje slungelig, pedelt ie met zijn schattige pootjes en zwemt recht onder mij door (net alsof ik het normaalste wezen ben in de zee). Wauw..... een schildpad! En een echte grote. Voordat ik kan beseffen wat ik net gezien heb, is hij nog net niet uit het zicht verloren en besluit ik achter hem aan te zwemmen. Heel langzaam kom ik dichterbij bij het dier dat door het water lijkt te glijden, totdat ik zijn met algen begroeide schild kan aanraken. Wat ik niet doe, omdat ik bang ben dat ie anders bij me wegzwemt. En zo zwemmen we samen minutenlang in de Blue Pearl Bay. Totdat hij zijn mooie koppie boven water steekt, diep ademhaalt en daarna ver in de diepte van de zee verdwijnt.

Zo indrukwekkend dat het nog steeds moeilijk te geloven is. De rest van het snorkelen, het zeilen, zonbaden op parelwitte stranden en het zwemmen (in het surfpak) is ook errug leuk! Wat heerlijk om weer op het water te zijn. Ook heerlijk is het eten tijdens mijn driedaagse zeiltrip naar de Whitsunday Eilanden (in totaal 74). Weer leuke mensen ontmoet en interessante gesprekken gehad. Mijn Australie-reis kan bijna niet meer stuk.

Wat ik de dagen erna gedaan heb? Nog een dagje in Airlie Beach gerelaxt, waar ik Naama - het Israelische meisje dat ik ontmoet heb in de regenwouden bij Cairns -toevallig weer tegenkwam. Daarna een lange, maar gezellige dag in de Oz Experience bus heb doorgebracht, die ons naar Kroombit heeft gebracht (terwijl we onderweg ergens nog een spelletje Bowls hebben gedaan). Daar hebben we even geproeft van het Australische plattelands leven; wat me een beetje deed denken aan het Texas uit Amerikaanse films. Waar ik op de avond van aankomst lekker met mijn blote voeten door de modder kon banjeren vanwege de regen (alles wat drekkig). Oh ja, de laatste stuk naar de boerderij konden we trouwens niet afleggen me ons Oz-busje, omdat de weg ondoorgaanbaar was vanwege een overstroomde rivier. Gelukkig konden we verder met de jeep van de boerderij, die op nog een 10 minuten bleek te liggen. De volgende ochtend ben ik om 7 uur gaan paardrijden op een rots- en heuvelachtig landschap dat bij de boerderij hoort, om de geitjes aldaar bijeen te drijven om ze weer in de omheining te krijgen. Ook een erg leuke ervaring! Mijn eigenwijze paard Bob en ik zijn goede vrienden geworden onderweg. Tijdens de busrit heb ik zes wilde walibi's gezien (kleine kangaroo's) en ook prachtige, grote, wilde paarden. Beauty's!

De afgelopen dagen (dinsdag en vandaag) heb ik relaxdagen ingelast tijdens mijn verblijf in Rainbow Beach @ Pippies, een erg fijn hostel. Hier heb ik eindelijk mijn boek uitgelezen na 3 weken vakantie. Niet omdat het boek zo saai was, integendeel, maar omdat ik er nog niet echt tijd voor heb gehad, haha. Straks heb ik een breefing, want ik ga weer op pad: 3 dagen een kampeersafari op Fraser Island, het grooste zandeiland ter wereld. Ik heb er zin an!

Lieve mensen, bedankt voor al jullie berichtjes en e-mails. Erg leuk! Pas goed op jullie zelf en tot snel!

Heel veel liefs en kusjes uit Ozland, Doortje

Spitter, spetter, spater

Heel licht in de verte hoor je het zachte geruis van het eindpunt van deze korte wandeltocht. Elke stap die ik maak op mijn lekkere slippertjes brengt me dichterbij wat tot nu toe een van de grote hoogtepunten van mijn reis is. Hoe closer we komen hoe harder het geruis wordt en je uiteindelijk het water keihard hoort kletteren tegen het oppervlak. We zijn bij Dinner Falls; de tweede waterval die ik zie tijdens mijn tweedaagse trip naar het tropische noorden.

En wat is het hier mooi! Wauw, wat een indrukken allemaal. Eeuwenoude Fig Trees gezien (zie foto's) en nu waag ik me aan een duik in het verfrissende meertje waar drie middelgrote watervallen hun einde vinden. Onze gekke Australische gids (Hudge) springt na een klimtocht over allerlei kleine rotsjes de diepte in vanaf een grote rots. Nadat Gordon (een Schot die ik ontmoet heb in mijn hostel in Cairns: Dreamtime Travel) na hem springt, volg ik. Mijn lichaam went snel aan de heerlijk frisse temperatuur terwijl ik kopje onder ga. Kopje onder zal ik daarna nog een paar keer gaan; met mijn oren en neus vol water. Onze gids kwam namelijk op een heel leuk idee...

Terwijl het water achter mij met een rotvaart van de rots af klettert, roept Hudge dat ik me goed moet vastpakken aan de kleine spleetjes in de rots naast de grootste waterval. Terwijl het vallende water langs mijn hoofd stroomt - en ik moet happen naar wat frisse lucht zonder water in mijn mond, ogen, neus en oren te krijgen - wordt mijn lichaam bij de waterval weggesleurd vanwege de sterke stroming. Maar Doortje zou geen Van der Molen zijn als ze besloten heeft dat ze tocht echt onder de waterval door wil zwemmen en zou opgeven. Dus ik watertrappel zo hard als ik kan om zo dicht mogelijk bij de waterval te komen.

'Dora, are you ready!', schreeuwt Hudge vanaf de andere kant van de waterval. Poeh. Ik haal zo diep mogelijk adem en stort mezelf dat zo ver mogelijk de diepte in, om uiteindelijk onder de sterke stroming door te zwemmen naar de andere kant. Als ik denk dat ik er bijna ben, blijkt de stroming sterker dan mijn kippenkrachten. Compleet kopje onder, een haarelastiekje lichter en met water in mijn neus en oren kom ik proestend weer boven water in het midden van het meer (waar btw geen krokodillen zijn). Poging nummer 1 mislukt.

Maar de tweede poging lukt! Hudge ontdekt dat hij mij door de waterval heen kan trekken doordat ik simpel mijn hand door het vallende water heen steek. Wat ook niet simpel was, maar wel beter dan water in alle holtes van mijn hoofd, haha. Ik ben er! Op nog geen m2 staan Sarah (Duits meisje dat ik ook in mijn hostel ontmoet heb) en Naama (uitspraak: Namma. Israelisch meisje dat ik tijdens de heenreis van deze trip ontmoet heb) en ik aan de andere kant van de waterval. Wat een belevenis is dit! Ik sta tot mijn middel in het water en probeer mijn hoofd zo ver mogelijk in het inimini grotje te steken, waar de meiden net samen in kunnen staan, omdat ik anders nog steeds half met hoofd in de waterval sta en ademhalen best wel moeilijk is met al dat water dat langs je kop stroomt. Nadat Hudge een foto heeft gemaakt van ons met Naama's onderwatercamera (waarvan ik de foto's hopelijk nog krijg), sluit in mijn ogen en laat ik mijn lichaam meevoeren met de stroming en glijd ik heel gemakkelijk dit keer - bijna onvoorstelbaar na al dat harde werken - terug in het meer.

Mooi avontuur? Driedubbel ja! Net zoals de rest van mijn tweedaages trip. Met indrukwekkend grote bomen, zwemmen in een groot meer in het regenwoud, met blote voetjes door de beekjes in de prachtige jungle en het spotten van slangen, boom kangaroo's, platypus, schildpadjes en veel meer gekke beesten. De dagen erna ben ik nog in Cairns geweest. Daarna naar het goudgele strand van Mission Beach (waar ik twee Deense jongens ontmoet heb: Roden en Thomas en een meisje uit Wales: Riannen), het rustige Magnetic Island (waar ik Engelsman Ovie ontmoet heb en het Zwitserse meisje Daniela), en nu uiteindelijk in Airlie Beach ben. Morgen lekker een paar dagen zeilen op wat een mooi jacht lijkt. Op naar de bountystranden van de Whitsunday eilanden!

Tot snel lieverds! Nog heeeeeeeel erg bedankt voor al jullie cadeautjes (echt handig zijn ze!), sms'jes, kaartjes, e-mailtjes en alle andere berichtjes. Vind ik errug leuk!! Voor de mensen die ook bijna op vakantie gaan: veel plezier en genieten!

Veel liefs en een dikke tut, Doortje

Draken, ratten en haaien

Een Engelse toerist spring over de dranghekken heen endoet een ondefinieerbaar dansje.Vlak voordat de security man hem kan pakken springt hij weer over het hek heen en verdwijnt in de menigte. Everybody's exited voor de parade van het Chinese Nieuwjaar. Me too! Ik weet niet welke kan ik op moet kijken - want ja, komen ze van links zoals je zou verwachten in Nederland, of van rechts? Wat hier waarschijnlijk het geval is, want alles werkt omgekeerd(heel verwarrend). Nadat er een motoragent voorbij komt en een setje mensenin een golf buggy is het eindelijk zo ver. Van achter de bocht van de straat hoor je de parade naderen; de trommels en andere muziekinstrumenten doen hun best om zo luid mogelijk het publiek te vermaken. En daar zijn ze dan! Dansende draken verschijnen om de hoek van de straat. Prachtig gekleurd zijn ze en heel indrukwekkend springen ze op en neer in de lucht. Daarna volgen er nog meer draken en nog meer muziek. De jammerende klanken die je verwacht uit China komen ook voorbij. Samen met prachtig geklede mensen en nog meer draken. Het is het jaar van de rat, dus dit sterrenbeeld rijdt eerst voorbij op een praalwagen, de rest van de 11 sterrenbeelden volgen langzaam. Een dik uur later, een pijnlijke rug en een lamme arm verder (moest toch echt wat foto's en filmpjes maken), stap ik met een big smile door naar Darling Harbour. Op naar de visjes, vissen en haaien; krokodillen, zeeleeuwen en pinquïns in het Sydney Aquarium. Met mijn Engelse roommates Lora, Paul en James. Weer erg indrukwekkend. De haaien zwemmen letterlijk over mij heen. Wat een aparte beesten...

Misschien wel net zo apart als de rest van de stad. Maar wat een heerlijke stad is dit! De sfeer is goed en ik val van de ene in de andere verbazing. De stad heeft een hele aparte mix van allerlei invloeden. Aan de ene kant heb je het gevoel dat je in een knus Engels kuststadje loopt door de prachtige oude gebouwen, terwijl daar achter weer de grote torens ziet staan die je in een bruisende stad als New York zou verwachten. Daar tussenin staan palmbomen en andere tropische platen, en bij Bondi Beach staan weer Spaans ogende huisjes huizen die je eerder op een Caribisch eiland zou verwachten. Kortom, this is confusing. De auto's rijden links, wat heel vreemd voelt en ik constant moet nadenken bij het oversteken, en tussen de Australian shops door zie je weer Chinese winkeltjes. De mensen hier zijn Engels beleefd, maar zijnbruin en lopen op slippers (Oooo, wat is het trouwens heerlijk om mijn oude Havaianas, die ik 8 jaar geleden gekocht heb ik Portugal, weer aan te doen). En naast al deze beleefde mensen zie je nog meer beleefde mensen: namelijk Aziaten. Waar er ook veel van zijn hier in Sydney (ook veel gemixte koppeltje vanOosters en Westers). Wat de stad een extra dimensie geeft.Kortom, mijn arme hersenen - met nog een flinke jetlag in mijn lijf - kunnen al deze verschillende indrukken nog niet helemaal verwerken ;)

Sightseeing
Daarom heb ik vrijdagochtend om 10 uur (was al om 6 uur wakker vanwege mijn vreemde ritme) heerlijk lopen jetlaggen met oude bekendeLouis in Belmore park bij het centraal station waar ook mijn hostel is (Wake Up! is trouwens erg goed: schoon, gezelligen goed gelegen). Volgens mij zijn we nog nooit zo vroeg op pad geweest tijdens een vakantie, behalve op wintersport. 's Ochtends lekker omgehangen in het zonnetje in het park, 's middags hebben we een bezoekje gebracht aan Paddy's markets/Chinatown in de regen en 's avonds zijn we uiteten geweest met het Louis' Australische achternichtje Karinne (Engelse uitspraak) en haar vriend Jason. Beide heel sympathieke mensen. Ze hadden een hele grote moderne pub uitgekozen om te eten (lekker en goedkoop. Ik heb pasta gehad en Louis kangaroo vlees..), waar de sfeer goed was. Net als in de rest van de stad.

Vrijdag ben ik lekker alleen de stad in geweest, even rustig aan gedaan en lekker omgehangen in de stad. Heb de Harbour Bridge bekenen en het Opera House, beide erg indrukwekkend. Gister (zondag) en eergister heb ik ook een erg leuke dag gehad. Zaterdag ben ik eerst met mijn Duitse kamergenoot Sindika op pad geweest naar Lindt's. De enige chocolaterie ter wereld van dit merk,in Sydney. Echte hot chocolate gehad: jammmie! Daarna wat geshopt in de stad - want het regende - en daarna het the Museum of Contemporary Art geweest. Erg indrukwekkende tentoonstellingen gezien, o.a. modern Pakistaanse kunst van Shahzia Sikander. Later nog even naar het park bij de Harbour Bridge geweest, lekker relaxen. En 's avonds met Lora uit Engeland gegeten en naar de bar bij het hostel geweest.

En zondag dus met Lora, Paul enJames - mijn Engelse roommates - de stad in geweest. Eerst naar deparade van het Chinees Nieuw jaar en later hebben welekker geflaneerdin Darling Harbour en hebben we visjes - lees: haaien - gezien in het Sydney Aquarium.Aan het eind vande middag zijn we nog met de ferry naar Manly Beach geweest, heerlijk in de zon gezeten aan het strand.

Een dikke truffel
Poeh, dit waren mij eerste daagjes wel even... Heb nog wel wat dingen die ik wil zien in Sydney. Maar datdoe ik misschien nog welals ikhier over een aantal weken weer ben.Want ik voel mijn moeheid nog steeds. Conlcusie tot nu toe: ik geloof dat ik een nieuwe favoriete stad in mijn top drie heb staan, Sydney! Deze stad smaakt als een dikke vette truffel, jamm. Maar... deze Australische stad kan nog niet tippen aan mijn all time topper, Parijs. Wat ik hierna ga doen? Op naar Cairns! Vandaag (maandag) 13.20 uur locale tijd vlieg ik naar the tropical north :D

Filmpjes
Mijn foto's staan inmiddels online op Reismee.nl en van de filmpjes kon ik maar een paar online zetten, omdat de andere - de leuksten: o.a. eentje met het terracotta leger van Xi'an- te groot waren om te loaden.

Tot later!

Heel veel liefs,
Doortje

Zonnetje op m‘n bol!

Omgekocht was ik bijna. Door mijn vader, om niet te gaan. ‘Je moeder geeft je het geld wel terug, blijf je gezellig bij ons.' Gezellig, zeker. Maar na weken van bittere kou - een beetje overdrijven mag wel na ooit meegemaakte temperaturen van -30c in Moskou - wil ik toch ook graag naar het zonnetje. Zes weken lang. Heerlijk wapperen in een zomers jurkje, rondhuppelen op mijn slippers, weer een beetje kleur op mijn lijf en een aantal leuke mates onderweg om mee op te trekken. Laat Australië maar komen!

Wat eerst drie maanden Australië en China zouden worden, zijn nu 6 weken East Coast geworden en 4 dagen Shanghai. Via Londen vlieg ik met KLM/Quantas naar Sydney (met een pitstop in Singapore), waar ik woensdag 6 februari om 19.30 uur lokale tijd aankom. Na een reis van dik 25 uur. Bah. Laat die comfortabele stoelen, zakken chips en films maar komen; stil zitten is een crime. Gelukkig zal ik genoeg lopen tijdens mijn meerweekse trip. Naja, dat ben ik van plan tenminste.

Wat ik precies ga doen weet ik nog niet. Maar Doortje zou Doortje niet zijn als ze niet al weken heeft zitten broeden op allerlei snode plannetjes. Nu nog hopen dat er leuke reismates zijn om die plannen mee uit te voeren. In ieder geval zal ik het grootste deel van mijn tijd in Queensland doorbrengen (het noordoosten). Zon, zee en strand. Een beetje regenwoud en tropische eilanden. Heb ik te veel gezegd? ☺

Tot mijn volgende blog; cheers mates!

No worries...

Next stop

Na landen als Italie, Duitsland, Frankrijk, Hongarije, Griekenland, Spanje, Engeland, Portugal, Belgie, Rusland, Schotland en Gambia is het eindelijk tijd voor... Australië en China!

Maar voordat het zover is, eerst nog even naar Parijs!

Tot later! liefs Door

PS: ik heb er zin in!