Het leven is zelfs in sprookjes niet rooskleurig
maar gelukkig loopt het allemaal goed af *

Iedereen weet, lieve kijkbuiskinderen: sommige ervaringen breken je, anderen maken je. Beide zijn op mijn pad gekomen in een korte periode. Achteraf - en ik zeg dit niet omdat ik iemand het eerste ooit toewens - was dit een prachtig vertrekpunt voor allerlei nieuwe ervaringen. Alleen al het feit dat ik er achter kwam dat mijn vrienden ook oprecht en met trots vrienden genoemd kunnen worden. Iets waar ik ze ontzettend dankbaar voor ben; ditzelfde geldt natuurlijk voor di mamma e papa. Het is misschien een beetje klef, ja. Maar zonder deze mensen, en alle dieren in het ganse dierenbos, zou ik nooit de reis gemaakt kunnen hebben die in eerste instantie gepland stond voor drie maanden. Even een omschakeling - korter, een land minder en alleen - maar o zo de moeite waard! Ik heb zulke verschrikkelijk gekke, spannende, verrassende, leuke dingen meegemaakt en zoveel lieve, grappige, stoere, mooie mensen ontmoet. Dit had ik nooit willen inruilen tegen het voorgaande.

Intussen echter lieve kijkeraartjes, heb ik meer dan ooit ontdekt dat ik behoorlijk sterk in mijn schoenen sta. Maar nog meer heb ik ontdekt dat de wereld het mooiste plekje op deze aarde is. En, misschien nog wel veel belangrijker, dat er nog veel meer te ontdekken valt! Het vuur genaamd travels is definitief aangewakkerd. Het lijstje met ‘nog te bezoeken plaatsen' gaat ingewilligd worden, al doe ik er 80 jaar over (en dan nog heb ik waarschijnlijk te weinig tijd én geld), zoef zoef. De herinneringen aan de afgelopen weken zijn onuitwisbaar - met het regenwoud, het snorkelen, de kampeersafari, het surfen en toppers Sydney en Shanghai als persoonlijke hoogtepunten - samen met al de spontane mensen die ik ontmoet heb. Waarvan ik met veel gelukkig nog steeds contact heb!

Maar voorlopig is het eerst tijd om mijn studie af te ronden. Ja echt! En blijft het altijd tijd om door te gaan met reizen - Praag staat alweer in de planning met groot Europa-reiziger Rox, zeer waarschijnlijk gevolgd door Oerol en Spanje. Want lieve kijkbuiskinderen, reizen is verslavend en de vakantiekriebels komen altijd weer terug! Bovendien is er nog een aantal dingen die ik echt graag wil doen, zoals vrijwilligerswerk in Franstalig Afrika en natuurlijk wonen in mijn favoriete stadje Parijs. Al is het maar voor eventjes.

Het reizen alleen kan ik echt iedereen aanraden! Zeker in Australië, want je ontmoet daardoor zoveel interessante mensen en je reist nooit alleen, als je tenminste open staat voor een praatje met iemand anders. Too easy, zoals de Australiërs zeggen, want ik denk dat bijna de helft van alle backpackers alleen reist. En weet, ja het zo-zal-doortje-zich-niet-vervelen-in-het-vliegtuig-naar-australie-boekje* en Psychologie Magazine hebben mij verteld, dat je meer tevreden wordt als je je geld uitgeeft aan ervaringen zoals een reis of een bioscoopkaartje, in plaats van een nieuw horloge of een nieuwe bank. Dus mensen, boeken die reis! Verklaring: ervaringen maker gelukkiger omdat ze interessante gespreksstof vormen en omdat je er naderhand met (toevoeging van Doortje: heel veel) plezier op terug kunt kijken. Ik ga voor dit laatste!

Shanghai

Alleen al die paar dagen in Shanghai waren zó de moeite waard! De stad is ontzettend interessant, met een mix van ultra moderne skyscrapers, traditioneel Chinese wijken en weelderige, oud Franse gebouwen. Daarnaast zijn de mensen erg vriendelijk, is het eten onvoorstelbaar jumm (hè Maris) en is het ook wel grappig om eens 96 uur in je leven constant aangestaard te worden - door mannen en vrouwen - want in sommige delen van de stad was ik af en toe de enige westerling. Gevolg: mannetjes die soms even gezellig naast me kwamen staan op straat en dan weer vrolijk verder liepen. En ja, de mannen spugen op straat en de mensen dringen voor in de rij, maar dat is een cultuurverschil waar ik maar geduldig rekening mee moet houden. China is zeker een land dat de moeite waard is om nog eens te bezoeken! Maar hoe, wie, wat en wanneer?

Of ik soms het gevoel heb of dit allemaal wel echt was? Ja. Misschien word ik straks wakker als Alice in Wonderland en bleek het allemaal een droom... Maar dan wel een verdomd goede! Tot slot iedereen natuurlijk super bedankt voor al jullie reacties. Fijn dat jullie al bloggend, krabbelend, wallend, sms'end, mailend en postend zo meegeleefd hebben! Merci. Daarom voor nu heel veel liefs van een niet meer jetlaggend en bevriezend meiske. En, straks maar lekker knus naar jullie warme nestjes en denk er om, oogjes dicht en snaveltjes toe. Slaap lekker!

Dikke kus van Doortje! uit het inmiddels zonnige Dutchland

* uit: Stamppot voor iedereen van Halil Gürhet / het zo-zal-doortje-zich-niet-vervelen-in-het-vliegtuig-naar-australie-boekje van mejuffrouw Roxanne Michelle Koenis, geboren 21 juni 1986 te Amsterdam. PS: ik had alle quizvragen goed! Hihi. xx